Aynı an da, hem yaşamaya hem bitirmeye çalışmak. Her şey aynı anda. Herkes tek başına. Evde tek başına, işte tek başına, okul da tek başına.
İşte parkta ki bankta oturan, bir yabancının ağzından, sohbetin orta yerinde taşanlar: ”Yaşadığım şehirde tek başımayım. Ben aslında bir sinema filminde  gibiyim, ama izleyen koltuğunda. Herkes koşuyor, büyüyor, küçülüyor. Ben hep izliyorum. Ya da bir otobüs durağında gibiyim.

Bizim, hiç bir şeye, vaktimiz olmaz. Bu dünyayla ilgili, özellikle faydasız olan, her ne kadar görsel ve işitsel varsa, ilgileniriz.
İlgi duyduğumuz, bütün görselleri izleriz. Müzikleri indiririz. Taşıyabileceğimiz, ne kadar elektronik alet varsa, onlara da yükleriz. Ne kadar gereksiz şey varsa, amaç ediniriz. Faydasız şeyleri konuşur, dururuz.Hatta tartışırız.
Hiç bir toplantıyı kaçırmak istemeyiz. Başka hayatları dinlemeye, gözlemeye, tartışmaya, en çok da akıl vermeye bayılırız.

Bazen, hiç ummadığınız bir anda başkalaşırsınız birden. Kısa süreliğine de olsa uzaklaşırsınız, her zaman ki ruh halinizden. Bir şarkı da, bir resim de, kendinizi bulursunuz. Bir manzara da, ummadık bir anı gelir aklınıza. Bazen herkes gülerken, ağlamak istersiniz. Bir gazetede, bir sözlükte, hiç ummadığınız bir kitapta, bir cümle çıkar karşınıza. Ve size unutmuş oluğunuz pek çok şeyi, yeniden hissettirir. İşte o yazılardan bir tanesi :

Merhaba. Yazıma başlamadan önce, bazı küçük dip notların altını, çizmeye karar verdim. Genel olarak , kompozisyon tarzı yazılar da, klasikleşmiş şekil de; bir giriş, gelişme ve sonuç bölümü bulunur. Öncelikle ben, bu kuralı kendi yazış tarzım da, fazla önemsemiyorum. Çünkü, yazı ; her açıdan özgür olmalıdır ve yazarına özgün olmalıdır.

Bir gün, bir genç, hayattan, çok sıkıldı. Yoruldu, bunaldı. Üfledi, ofladı. Allah’ım; hiç bir şeye karşı, bir istek duymuyorum, bu hayattan çok sıkıldım, ne olur, bana biraz, yaşama gazı ver, dedi; uyudu. Uykusundan, tiz bir sesle uyandı Hemen yalnış anlamayın lütfen . . .
Mutfaktan gittikçe yükselen, bu alarm sesi, onu, bir anda zıplattı yerinden. Koşarak, ulaştı mutfağa. Bir baktı ki; mutfakta ki, doğal gaz borusu, yerinden çıkmış, hava kaçırıyor…

Önce, doğdu; bebek oldu. Sonra, büyümeye başladı; çocuk oldu. Bebekken, sımsıkı sarılmazsa; tuttuğu elin, kaçacağını öğrendi.
Önce, dört ayak emekledi, sonra, yürümeyi öğrendi. Yürümeye başlayınca, emeklemeden, yürüyemeyeceğini anladı. Ve koşmaya başladı.
Yürüyemeden, koşamayacağını anladı. Bir gün, sobaya sarıldı, elleri yandı; ateşin, yakıcılığını kavradı. Suya ayaklarını soktu, sonra, sendeleyip, düştü; suyun serinliğini anladı.

Bugünkü yazıma başlamadan önce,geçen hafta ki yazım da,adeta tıklanma rekoru kırılmasına sebep olan, sevgili arkadaşım: Seyhan Yılmaz’a, genç yetenek: Hamza Pınar’a ve geleceğin siyasetçisi: Mahmud İçmeli’ye…
Bununla beraber, yazımı okuyan, paylaşan, herkeze şükranlarımı sunuyorum. İlginizden dolayı hepinize çok teşekkür ederim.

ÖNSÖZ
Merhaba.Ben Reyhan İçmeli.Site yöneticileriyle yaptığımız görüşmeler sonucunda,sizlere bu köşeden sesleneceğim. Umarım kendimi en iyi şekilde ifade edebilirim. Sizlere bu köşeden seslendiğim sürece öncelikli amacım,hayata kendi açımdan ayna tutmak olucak.Umarım faydalı olabilirm.
*
Teknolojik ürünlerde her zaman ikinci bir şansınız vardır.Silersiniz,kopyalarsınız,çoğaltıp azaltırsınız.